پایان،آغاز

می خوام یه چیزایی عوض بشن. می خوام از این رخوت و کسالت در بیام. می خوام کار کنم. انرژی رو داشته باشم که دو سال پیش داشتم. از اینکه مدام به خودم بگم دیگه پیر و خرفت شدم خسته شدم. می دونم که هم جوونم هم باهوش... نمی فهمم چرا این مرض بین اکثر ماها مسری شده که مدام تو سر خودمون بزنیم و ارزشهای خودمون رو ندیده بگیریم. نمی دونم این له کردن خودمون چه فایده ای داره. برای چی اینهمه خصمانه و بی محبت با خودمون رفتار می کنیم. من که خوب می نویسم... اگه شل بازی درنیارم می تونم یه داستان نویس مطرح باشم.... می تونم خیلی ساده نمایشنامه نویس یا فیلمنامه نویس خوبی باشم.... می تونم خیلی راحت جایی رو که احساس می کنم از آن منه و باید اونجا باشم به دست بیارم پس دیگه چرا؟! همین الان به خودم یه قولی می دم ، هر کس هم این مطالب رو می خونه شاهد من باشه: چس ناله هایی مبنی بر تکرار من احمقم ، من کمم، من نمی فهمم، من خنگم، من ارزش ندارم، من زشتم و... ممنوع! به اندازه ی کافی سالهای زیادی از عمرم رو به خاطر همین چرند و پرندها از دست دادم، حالا که نزدیک سی سال دارم باید زندگی رو یه شکل دیگه شروع کنم: بنویسم، کار کنم، کار کنم، کار کنم، کار کنم، کار کنم، کار کنم و خسته نشم. نزدیک سی سال با مزخرف به هم بافتن درباره ی خودم و زندگی بهترین روزها و پر انرژی ترین لحظه هایی رو که داشتم به باد فنا دادم ، دیگه بسه

c'est fini

افسانه